دوگانه واقعی «باشرف و بی‌شرف» در برابر دوگانه دروغین «تندرو و میانه‌رو»!
دوگانه واقعی «باشرف و بی‌شرف» در برابر دوگانه دروغین «تندرو و میانه‌رو»!
در حاشیه سازمان ملل، عراقچی با ویتکاف به مذاکره نشست؛ نشستی که بیش از آنکه بوی دیپلماسی بدهد، بوی حرص و ولع می‌دهد. حرص به مذاکره‌ای که نه از موضع عزت، که زیر سایه تهدید و پس از جنگ 40 روزه و شهادت رهبر گرانقدر جهان اسلام، شهادت کودکان میناب و هزاران زن و مرد ایرانی و حمله به زیرساخت ها و محاصره اقتصادی توسط آمریکا و اسرائیل شکل گرفته است. ترامپ هم همزمان شمشیر را از رو بسته و تهدید به حمله اتمی می‌کند.
در چنین وضعی، دولت پزشکیان انگار فقط یک چیز را می‌بیند: نشستن پای میز مذاکره، به هر قیمتی.
سال‌هاست در این مملکت غرابگرایان پدرسوخته با دست فرمان روحانی و ظریف و سایر نفوذی‌ها، دوگانه‌ای ساختگی به خورد مردم می‌دهند به نام «تندرو و میانه‌رو». عده‌ای می‌خواهند همه چیز را در همین دوگانه پوسیده خلاصه کنند تا چشم‌ها را از حقیقت ببندند. اما امروز باید با صراحت گفت که دوگانه واقعی، نه تندرو و کندرو، که «باشرف و بی‌شرف» است.
رهبر شهید انقلاب، آیت‌الله خامنه‌ای، در ۱ مهر ۱۴۰۴، بعد از جنگ ۱۲ روزه و در اوج تهدیدهای ترامپ، تکلیف را روشن کرد:
«قبول مذاکره‌ای که با تهدید همراه است را هیچ ملت با شرفی انجام نمی‌دهد و هیچ سیاستمدار خردمندی هم آن را تصدیق نمی‌کند.»
این جمله، خط بطلانی است بر آن حرصی که این روزها شاهدیم. مذاکره زیر تهدید، نه تفاهم است، نه تدبیر؛ تسلیم است. آن‌ها که فکر می‌کنند با لبخند و دست دادن در حاشیه سازمان ملل می‌توانند آب رفته را به جوی برگردانند، غافلند از اینکه دشمن، همین عقب‌نشینی را نشانه ضعف می‌بیند و فردا تهدید را بیشتر و یقینا عملی می کند.
دولت پزشکیان باید بداند که ملت ایران، ملت ذلت و خفت نیست. ملتی است که اگر پای شرف و عزتش در میان باشد، از جان می‌گذرد اما سر خم نمی‌کند.اگر نمی ترسید و مرد عمل هستید مردانه وارد میدان نبرد شوید و اگر قرار بر دیپلماسی است، بر اساس عزت، حکمت و مصلحت عمل کنید، نه بر اساس ترس از تهدید و محاسبات کودکانه. مبادا پشت میزهایی که بوی خفت می‌دهد، پنجه به چهره نظام و شرف ملت ایران بیاندازید. مردم ایران بیدار است و این دوگانه‌سازی‌های پوچ را دیگر برنمی‌تابد.
