از اهرم تا تراشه؛ چرا ایران ابزارهایش را می‌فروشد؟
🔴 از اهرم تا تراشه؛ چرا ایران ابزارهایش را می‌فروشد؟
ابزارهای استراتژیک ایران — موشک نقطه‌زن، اورانیوم ۶۰ درصد، تنگه هرمز، شبکه نیابتی، و موقعیت ژئوپلیتیک — واقعی هستند و جنگ اخیر اعتبار آن‌ها را تأیید کرد. اما ابرقدرت شدن نیازمند یک پیش‌نیاز بنیادین است که ایران هنوز آن را ندارد: اجماع داخلی در استفاده از این ابزارها.
ابزاری که نیمی از نخبگان داخلی حاضرند آن را در اولین دور مذاکره بفروشند، ابزار ابرقدرت‌ساز نیست — تراشه چانه‌زنی است. شواهد این آسیب‌پذیری در رفتار مشاهده می‌شود: پیش‌شرط‌هایی که در اوج برتری نظامی اعلام و بدون تحقق کنار گذاشته شدند، بیانیه‌هایی که مصوبات شورای عالی امنیت ملی را ناقص اعلام کردند، و مذاکراتی که بدون اجرای پیش‌شرط‌ها آغاز شدند.
هر یک از این‌ها به تنهایی یک اشتباه تاکتیکی است — اما در کنار هم، یک الگوی ساختاری را آشکار می‌کنند.
مهم‌تر از همه، باید پرسید بازگشت ایران به میز مذاکره در این شرایط به نفع کیست؟ پاسخ روشن است: به نفع آمریکا. توافق در این لحظه یعنی تأیید اینکه محاصره دریایی، تهدید نظامی، و حذف فیزیکی رهبران جواب می‌دهد — و این دعوتنامه‌ای برای تکرار است.
توییت امروز ترامپ — «آنهایی را که خواهان توافق نیستند بکشیم» — اعلام رسمی همین استراتژی است. آمریکا دریافته که میدان اصلی جنگ نه تنگه هرمز است، نه آسمان ایران — بلکه شکاف داخلی ایران است. این همان «wedge strategy» است: گوه زدن میان جناح‌های داخلی حریف تا تصمیم‌گیری او را از بیرون مهندسی کنی.
قوی‌ترین ابزار آمریکا علیه ایران نه بمب است، نه تحریم — بلکه جریانی در داخل ایران است که ناخواسته آستانه تحمل را لو می‌دهد و ابزارهای بازدارنده را پیش از مصرف مستهلک می‌کند. پیش‌نیاز ابرقدرت شدن، پیش از هر موشک و تنگه‌ای، اجماع استراتژیک داخلی است. بدون آن، هر ابزاری که بسازیم، نیمی از آن را خودمان خواهیم فروخت.
مصطفی ظاهری
