آقاجان بیا و شهر را از دست مافیا نجات بده! / دلنوشته ای زیبا برای امام زمان(عج)
دلنوشته‌ای پرشور به امام زمان (عج) درباره مظلومیت مردم جهان، نقش رسانه‌های فریبنده، هالیوود، سلبریتی‌ها، مافیای اقتصادی و سیاستمداران غربی در تورم، قحطی و جنگ. التماس دعای فرج.
به نام خدای مهربان که وعده‌ات راست است، و به امید ظهور قائم آل محمد (عج)
ای آخرین ذخیرهٔ الهی، ای مهربان‌ترین پدری که هنوز به دیدارمان نیامده‌ای…
این نامه را با دستانی خالی از عدالت و چشمانی پر از اشک برایت می‌نویسم. نه از سوز دل خود، که از فریاد خاموش میلیاردها انسانی که در این روزگار غبارآلود، زیر چرخ‌های سهمگین استکبار و زر و زور جهانی له می‌شوند.
آقا جان! به سفره‌های نان مردم نگاه کن. سرمایه‌داران زراندوز در آن سوی آب‌ها با یک کلید، ارزش پول ملت‌هایی را تغییر می‌دهند که نامشان را هم به‌درستی نمی‌دانند. تورم چون اژدهایی بی‌چهره، سفره‌های فقیر را کوچک و کوچک‌تر کرده است. مردی که شبانه برای قوت روز خانواده‌اش تلاش می‌کرد، امروز با دستان خالی پای اجاره‌خانه می‌ایستد و نمی‌داند با این گرانیِ افسارگسیخته، کدام قوت را از دهان فرزندش بگیرد. نان خشکیده، لباس کهنه، داروهایی که از قفسه‌ها محو می‌شوند، و شرمِ سؤال از همسایه؛ این‌ها سرمایه‌های اندک مردم جهان در بازار سوداگران غربی است.
آقای مهربانم! از رسانه‌های دروغ‌پراکن، سلبریتی‌های فریبنده و بلاگرهای بی‌پروای مجازی بگویم یا از هالیوود و سینمای زرق‌وبرق‌داری که با فیلم‌های پرمخاطره‌شان، واقعیتِ تلخ جهان را به حاشیه می‌رانند؟ این شبکهٔ عظیمِ فریب، با هماهنگی کامل، چهرهٔ ستمگران را قهرمان و مظلومانِ مقاوم را «تروریست» جلوه می‌دهد. سلبریتی‌ها با زندگی‌های اشرافی و مصرف‌گرایانه‌شان، وجدان عمومی را به خواب عمیقی می‌برند و بلاگرها با سرگرمی‌های رنگین، مردم را از دیدن خونِ برادران و خواهرانشان غافل می‌کنند. سینمای هالیوود با القای سبک‌های زندگی مبتنی بر ثروت، شهرت و بی‌بندوباری، ارزشِ ایثار و ساده‌زیستی را به تمسخر می‌گیرد تا ملت‌ها را از هویت و آرمان‌هایشان جدا کند. این ماشینِ عظیم، دروغِ «آزادی بیان» را به خورد جهانیان می‌دهد، در حالی که تنها صدای پول، قدرت و منافعِ صهیونیسمِ بین‌المللی در قاب جادویی‌شان طنین‌انداز است.
سیاستمداران جنگ‌طلب نیز برای حفظ منافع کارخانه‌های اسلحه‌سازی خود، شهرها را خاکستر می‌کنند، اما در همان قاب جادوییِ تلویزیون‌ها، این آتشِ جنایت را «دفاع از حقوق بشر» می‌نامند. در غزه، در یمن، در افغانستان و در هر گوشه‌ای از جهان که استکبار نفس می‌کشد، کودکان بی‌گناه زیر آوار می‌روند، مادران سیاه‌پوش می‌شوند، اما رسانه‌ها با سانسورِ حقیقت، ظلم را زیبا و مظلوم را متجاوز خطاب می‌کنند. راستی چه رنجی بالاتر از این که دشمنت برای تو تعیین کند چه کسی ستمگر است و چه کسی مظلوم؟!
بیشتر بخوانید : نشانه های ظهور امام زمان(عج) در حال وقوع است؟
و خانواده‌ها… آقا جان! این نظام فاسد اقتصادی و سیاسی، بنیان گرم‌ترین کانون‌های زندگی را نشانه رفته است. تورم و بیکاری، پدران را از فرزندان جدا می‌کند و مادران را میانِ کارِ طاقت‌فرسا و تربیتِ تنها، رها می‌سازد. جوانان ما در سراسر جهان، گرفتار تهاجم فرهنگی و رسانه‌ای‌اند که ارزش‌هایشان را به سخره می‌گیرد تا از آن‌ها مصرف‌کنندگانی بی‌هدف و بی‌هویت بسازد. فساد، نه فقط در بیت‌المال، که در اخلاق و روح جامعه رخنه کرده؛ رشوه، دروغ، بی‌اعتمادی و پوچی، پیامدهای تلخ این سلطهٔ اهریمنی بر قلب‌ها و کیسه‌های مردم است.
مولای من! این سرمایه‌داران و سیاستمداران غربی، جهان را به زندان بزرگی تبدیل کرده‌اند که در آن، عدالت یک رویای دست‌نیافتنی، و آزادی فقط نامی فریبنده برای به بردگی کشیدن تمدن‌هاست. مردم را با دامِ رفاهِ کاذب می‌فریبند تا لباس تقوا را از تنشان بیرون آورند و بعد، چون پولشان را گرفتند، گرانی و قحطی و جنگ را بر سرشان آوار می‌کنند. چه مظلوم است مردمی که هم قربانی سلاح‌هایشان هستند و هم قربانی تبلیغات فریبنده‌ای که می‌گوید «ما نجات‌بخش شماییم»!
اما دردناک‌تر از همه، این مافیای پنهان و چندلایهٔ اقتصادی-سیاسی در پشت پرده است. کمپانی‌های بزرگ فراملیتی، بانک‌های مرکزی و کارتل‌های تسلیحاتی و دارویی، با حمایتِ جوامع مخفی و لابی‌های قدرتمند (از جمله شبکه‌های صهیونیسم بین‌المللی)، نبض سیاست و پول جهان را در مشت خود فشرده‌اند. سیاستمداران غربی، نوکران خوش‌لباسی هستند که برای حفظ منافع همین چند خانوادهٔ زورگو، تحریم وضع می‌کنند، نرخ بهره را تغییر می‌دهند و بهای نانِ ملت‌ها را به بازیچهٔ بورس و مشتقات مالی تبدیل می‌سازند. این حلقهٔ پلید، با دستکاری قیمت‌ها، احتکار مواد غذایی و دامن زدن به جنگ‌های نیابتی، هم ثروت کشورها را می‌دزدند و هم قحطی و گرانیِ کمرشکن را بر فقیرترین نقاط عالم تحمیل می‌کنند. برایشان مرگِ کودکانِ گرسنه در آفریقا و آسیا، در فرمول‌های حسابداری سردشان، تنها یک «هزینهٔ جانبی» برای انباشت بیشتر سرمایه‌های هنگفتشان محسوب می‌شود و بی‌خیالانه نسل‌هایی را قربانیِ سودِ اندکِ خود می‌کنند.
آقا روحم فدایت!
این صداها، این فریادهای خاموشِ ستمدیدگان، این اشک‌های پنهان مادران، این نگاه‌های حسرت‌زدهٔ کودکان، همه و همه، همنوا با دعای فرج، به آسمان بلند شده است. خسته شدیم از این همه غربت. خسته شدیم از اینکه عدالت را زیر پای زر و زور می‌بینیم. باز هم به وعده‌ات امید داریم؛ به شمشیر قاطعانه و رأفت بی‌کرانت. منتظریم تا با قدوم مبارکت، بساط زراندوزیِ فاسد و ریاکاریِ سیاستمدارانِ خون‌آشام را برچینی. بیا تا زمین پس از این همه ظلمت، طعم عدالت را بچشد. بیا تا سفره‌های خالی با دستان پربرکت تو پر شود، تا رسانه‌ها راست‌گو شوند، تا جنگ‌ها به صلح بدل گردد، و تا خانواده‌های از هم‌گسیخته، در سایهٔ دولت کریمه‌ات آرامش یابند.
آقا جان! این شهر، شب‌ها را با ترسِ مافیا به صبح می‌رساند و روزها را با نقشه‌های پنهانِ آن‌ها؛ شهروندانِ بی‌خبر، هر روز صبح چشم باز می‌کنند و می‌بینند یک نفر دیگر حذف شده، یک کوچه دیگر تصرف گردیده، یک نان‌واگه دیگر تعطیل شده، اما هیچ‌کس نمی‌داند مافیا کیست و کجاست! بیا و این بار، نه با رأیِ گیرنده‌هایِ خواب‌زده، که با شمشیرِ عدالت، کارتِ مافیا را رو کن، تا مردمِ این شهرِ ترسیده، نفس راحتی بکشند و بدانند که بالاخره، نوبتِ حذفِ مافیاست، نه حذفِ شهروندانِ بی‌گناه…
تعجیل در فرجت، التماس دعای تو در این شب‌های تار، و سلام بر تو تا قیامت.
دلشکسته‌ترین بنده‌ات در میان خیل عاشقان منتظِر.
