۸۰ سال؛ از جنگل تا باغوحش بین الملل!
نویسنده: دکتر رضا قاسمیان
دو جنگ جهانی پرشدت و پردامنهی اول و دوم، با میلیونها کشته نشان داد که قانون جنگل بطور کامل بر دنیا حاکم است. قانون جنگل یعنی تنازع بقاء و بلعیده شدن ضعیف توسط قوی به هر قیمت ممکن و به هر روش ممکن.
فردای پایان جنگ جهانی دوم، جامعه ملل تبدیل به سازمان ملل شد و مردم جهان، امیدوار شدند که از این به بعد، دنیا به صورت عادلانه مدیریت خواهد شد و قدرت افقی به مرور زمان، جای قدرت عمودی را خواهد گرفت.
تشکیل سازمان ملل و حقوق بینالملل در واقع فرآیندی بود برای تبدیل جنگل به باغ وحش. یعنی قرار شد وحشیها توسط میلههایی به نام قوانین حقوقی، تحت کنترل باشند و ضعیفها را نخورند.
و اما یک سوال بزرگی به وجود آمده است که پاسخ آن، همگان را شرمسار میکند: آیا در این ۸۰ سال، وحشیها در باغ وحش، به خوبی تحت کنترل قرار گرفتند و حق و حقوق و امنیت ضعیفها به خوبی فراهم شد؟ آیا دهها و صدها هزار کشته در غرب آسیا توسط وحشیها، کوچکترین تکانی و فشاری بر وجدان سازمان ملل ایجاد کرد؟
چرا چنین شد؟
آیا بهتر نبود ساختمان سازمان ملل بجای آغوش یک وحشی بزرگ، در سرزمین غزه تاسیس میشد؟ آیا اعطای ارهای به نام حق وتو به زورمندان جنگل، برای این نبود که هر وقت گرسنه شدند، میلههای باغوحش را ببرّند و یک طعمهی ضعیفی را بدرند؟.
دنیا اکنون به شدت نیازمند یک طرح عادلانهتری است. طرحی که در آن همهی کشورها بصورت افقی بر همدیگر نگاه بکنند و هیچ کشور زورمندی را به راحتی امکان نگاه عمودی و عنودی بر سایر کشورها وجود نداشته باشد.
