دلنوشته ای برای سپاه پاسداران / ایستاده‌تر از کوه، سرفرازتر از پرچم!

به نام خدای قاسم‌ها، خدای حاج قاسم‌ها.

روزت مبارک، ای سرباز وطن. روزت مبارک ای مردی که با دستان خالی، اما دلی پر از ایمان، نه تنها از خاک، که از آبروی این سرزمین پاسداری می‌کنی.

در این روزهای سخت و پرغوغا، دنیا دید که سپاه یعنی چه. در آن نبرد نابرابر، وقتی دشمنی با زور استکبار و اسرائیل، تمام برگ‌های تقلب تاریخ را رو کرد، تو بودی که با پوست، استخوان و اخلاص، خط‌شکن شدی. تو به دنیا نشان دادی که «هیمنه» آن‌ها چیزی جز سرابی بیش نبود. تویی که با موشک‌هایت به دشمن فهماندی که مرزهای عزت، خط‌قرمز توست.

اما شیرینی بزرگ‌تر از پیروزی میدان، آنجاست که امروز سربازان جبهه دیپلماسی، با اتکا به همین اقتدار تو، پای میز مذاکره می‌نشینند. کارت قرمز تو به اسرائیل، برگ برنده سربازان کروات و پیراهن سفید است. هر حرف محکمی که مسئولان ما پای میز چانه‌زنی می‌زنند، مدیون ایستادگی شبانه‌روزی توست. تو ثابت کردی که «قدرت نظامی» نه برای جنگ، که برای «صلح با عزت» لازم است.

و چه تلخ و شیرین است بدانیم… تو ای سرباز گمنام سپاه، با کم‌ترین حقوق، با ساده‌ترین زندگی، با لباسی وصله‌دار، تمام هستی خود را در طبق اخلاص گذاشته‌ای. تویی که کاشانه ات کوچک است، اما غیرتت به وسعت ایران بزرگ. مادرت شب‌ها بی‌تاب بیدار می‌ماند، همسرت نگران در را باز می‌کند، فرزندت بدون تو بزرگ می‌شود… اما تو در مرزها، در کویرها، در کارگاه‌های سازندگی، در عمق بحران‌ها، «سپاه» بودن را معنا می‌کنی.

مردم این را خوب می‌دانند. آن‌که در سیل و زلزله اولین نجات‌گر بود، آن‌که در گرانی و تحریم جهاد علمی کرد و پهپاد و ماهواره ساخت، آن‌که برای امنیت شب عید ما، جانش را کف دست گرفت… او «سپاهی» است.

پس امروز، روز توست. روز سربازی که سرمایه‌دار نیست، اما سلطان دل‌هاست. روز مردی که آمریکا و اسرائیل خواب را از چشمش ربودند، اما او خواب را از چشم آن‌ها ربوده است.

روز سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مبارک.
سربلند باش ای راز پیروزی دیپلماسی ما. ایستاده باش ای امید فردای بهتر ایران. که تا تویی، طعم پیروزی بر لب تاریخ می‌ماند.

یا علی مدد.