اربعین و پیوندش با ظهور

اربعین، تنها یادگار اشک و سوگ نیست؛ اربعین، فصل بارانی است که از دل خونین کربلا برمی‌خیزد و تا سپیده‌دم ظهور امتداد می‌یابد. آن روز که میلیون‌ها دل، بی‌هیچ قرار و بی‌هیچ مرز، به‌سوی حرم خون خدا روانه می‌شوند، در حقیقت در جست‌وجوی موعودند؛ همان که قرآن وعده‌اش را داده است:
«وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ» (قصص/۵).
اربعین، کاروان دلدادگانی است که عهد خویش را با حسین علیه‌السلام تازه می‌کنند، اما در ژرفای دل، با وارث خون او، مهدی علیه‌السلام، تجدید بیعت می‌نمایند. در زیارت اربعین، آن‌گاه که زمزمه می‌کنیم: «وَبَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ…»، در حقیقت سرود می‌خوانیم که ای مولای منتظر! راه حسین، راه توست و خون کربلا، چراغ صبح ظهور تو.
بیا و ببین، ای فرزند فاطمه! کوچه‌هایمان چراغان است؛ نه با فانوس و چراغ‌های زمینی، که با نور اشک و شوق دلدادگان. خیابان‌ها در اربعین، راه‌بندان نمی‌شوند برای عبور خودروها؛ که برای گذر اشتیاق و حضور عاشقان، راهبندان می‌شوند. و این همان نشانه‌ای است که امام باقر علیه‌السلام فرمود: «گویا می‌بینم مردمی را که از مشرق و مغرب عالم به سوی قائم ما می‌شتابند…» (نعمانی، الغیبة، ص۳۱۹).

اربعین، تمرین انتظار است؛ تمرین گام‌هایی که از نجف تا کربلا کشیده می‌شوند، تا روزی که از کربلا تا قدس امتداد یابند. اربعین، حلقه‌ای است از زنجیره‌ی نورانی عاشورا تا مهدی. آنجا که حسین علیه‌السلام خون داد تا دین بماند، مهدی علیه‌السلام خواهد آمد تا همان دین را در پهنه‌ی جهان برپا دارد: «هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ» (توبه/۳۳).

آری! اربعین تنها عزاداری نیست، آینده‌نگری است؛ همان «بصیرتی» که خون حسین در رگ‌های تاریخ جاری ساخت. عاشورا آغاز شد، اربعین تداوم یافت، و ظهور، پایانِ راه نیست، که شکوفه‌ی همان بذرهاست. امام صادق علیه‌السلام فرمود: «هرکس برای حسین علیه‌السلام زیارت کند، خداوند او را در زمره کسانی قرار می‌دهد که با قائم ما قیام می‌کنند» (کامل الزیارات، ص۱۴۲).

پس، اربعین را باید نه در غم دیروز، که در امید فردا دید. آن هنگام که دل‌های مشتاق، زیر باران اشک، هم‌صدا زمزمه می‌کنند:
«اللّٰهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّڪَ الۡفَرَج»
در حقیقت جاده‌های تاریخ را چراغان می‌کنند برای آمدن تو.

بیا مولا!
ما در اربعین، از کوچه‌های غم گذشته‌ایم، چراغان کرده‌ایم جاده‌ها را با اشک و دعا؛
خیابان‌ها را برای دیدار تو بسته‌ایم نه از ازدحام غم، که از شوق حضور؛
بیا که این دل‌ها از کربلا تا ظهور، جز یک راه نمی‌شناسند؛
راه حسین، راه تو، و راه حق.

محمودخدری ✍